حکایت عشقی بی قاف ، بی شین ، بی نقطه

مصطفی مستور

و خداوند عشق را آفرید . . .(داستان کوتاه)

روز اول: در ابتدا خداوند آسمانها و زمین را آفرید                                                                          
ـ نمی تونم بدون تو زندگی کنم. بهت عادت کردم. وقتی نیستی احساس می کنم یه چیزی کمه. شبها خوابم نمی بره . . . همه اش یاد تو هستم. . . نمی تونم حتی یک لحظه ازت دور شم. قول بده، قول بده که همیشه باهام بمونی. قول می دم همیشه باهات بمونم.

 
روز دوم: و خداوند آسمانها و زمین را از هم جدا ساخت
ـ من خوشبخت ترین آدم روی زمین هستم . . . به این میگن زندگی! عزیزم من سعی می کنم زندگی برات درست کنم که لیاقتش رو داشته باشی. البته لیاقت تو خیلی بیشتر از اینهاست . . . هنوز هم نمی دونم چطور آدمی مثل من رو قبول کردی. اما مطمئن باش پیشمون نمی شی. با بابام صحبت کردم، قرار شد خرج عروسی رو بده. پول پیش خونه رو هم ازش می گیرم. نگران نباش از پسش برمیاد . . . وای که چقدر دوستت دارم!

 روز سوم: و خداوند روی زمین نباتات رویاند
ـ عزیزم نمکدون رو بهم می دی؟ آره داشتم می گفتم. امروز سرکار رئیسم بهم گفت قراره ماموریت کیش رو بدن به من. خیلی عالی میشه. می دونی که همیشه آرزو داشتم اینکار رو بکنم. ماموریت یه دو هفته ای طول می کشه. الان هوای کیش خیلی خوبه. از این ماموریت که برگردم موقعیت شغلی ام بهتر میشه؛ حتی ممکنه ترفیع بگیرم. باید خودمو نشون بدم. راستی چی می گفتی؟

 روز چهارم: و خداوند آسمان را به نور نیرها روشن ساخت
ـ وای چه بچه شیرینی. عین خودمه نه؟ چشاش که به خودم رفته، دهنش هم شبیه خودمه. وقتی اخم می کنه می شه خود خودم. قربونت برم. بگو بابا! بگو بابا ! وای دیدی خندید؟ عزیز دل بابا خندید! چه ماهه پسرم! اِ . . . چه بوئی می دی. . . خودتو کثیف کردی؟ ای بابا . . . برو یه دقه بغل مامانت ببینم بابا کار داره . .  . راستی واسه چی بریم بیرون؟ هوا کثیفه واسه بچه ضرر داره. یه کیک می گیرم همین خونه جشن می گیریم. راستی مگه تولدت ماه آینده نیست؟ نیست؟!

 روز پنجم: و خداوند زمین و آسمان را به انبوه جانوران پر کرد
ـ بیا اینم خرجی این ماه. من شب دیر میام خونه. کار دارم. بعدش شاید برم پیش «. . .» می دونی که تصادف کرده و بیمارستانه. شما شامتون رو بخورین. منم بیرون یه چیزی می خورم. راستی اینم رضایت نامه واسه «. . .» که برای مدرسه خواسته بود. حالا کجا می خوان ببرنشون؟ والله ما مدرسه می رفتیم از این خبرها نبود! هر هفته گردش، هر هفته اردو، هر هفته سفر علمی! درسمون هم خیلی بهتر از اینا بود . . . راستی واسه اون جاروبرقی که گفته بودی این برج پول نداریم . . . باید ماشین رو ببرم  تعمیرگاه . . . بازم خرج بالا آورده! اَه چقدره این بچه ونگ می زنه. «. . .» اینقدر آتیش نسوزون. صدای اون بچه  رو هم در نیار!!!

 روز ششم: و خداوند آدم را بصورت خویش آفرید
ـ خانم این پسره چی می گه؟ ماشینو می خواد! بچه تو دهنت هنوز بو شیر میده! می خوای با دوستات بری شمال؟ معلوم نیست چه گندی بالا میارین. میرین خودتونو به کشتن می دین. نخیر لازم نکرده. هر وقت دستت تو جیب خودت رفت از این غلطا بکن. والله من سن تو بودم یه خونه رو خرجی می دادم. اینه ها این مادرت شاهده . . . راست راست واسه خودش میگرده دو قورت و نیمش هم باقیه! من اینجوری حرف می زدم والله بابام همچی می کوبید تو دهنم. تازه ما اهل این قرتی بازیا نبودیم. من از همون موقع دستم می رفت تو جیب خودم. خرج همه چیم رو خودم می دادم. بابام اصلا نفهمید من چطور بزرگ شدم . . .

 روز هفتم: و خدا همه چیز را دید که نیکوست. پس از کار خود فارغ شد
ـ آخی. وقتی وا میستم انگاری کمرم می خواد بشکنه. چند دفعه بگم منو تو این صف گوشت و مرغ نفرست. این پسره که اومده بده بهش بره بخره. حالا چائیت به راهه؟ آی دستت درد نکنه. زنده باشی!  ناهار چی گذاشتی؟ فسنجون؟ نکنه دوباره این پسره با ایل و تبارش می خوان بیان؟ ای بابا . . . اینا که همین پریروز اینجا بودن. چه خبره هی میاد هی میره. با اون پسره آتیش پاره اش. اون روزی نزدیک بود ساعت عتیقه ام رو بندازه بشکنه. . . آخر عمری هم نمی ذارن آدم آرامش داشته باشه. گفتیم بازنشسته می شیم یه نفسی می کشیم  . . . اینم به ما ندیدن. خونه شده کاروانسرا. این میره، اون میاد. آخه اینم شد زندگی؟

               تو اون شام مهتاب کنارم نشستی / عجب شاخه گل وار به پایم شکستی .

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی / که صورتگری را نبود این چنینی .

پری زاد عشق و مهاسا کشیدی / خدا را به شور تماشا کشیدی .

...

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب / که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج شکستم / تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه ؟/ هنوز شور عشق و به سر داری یا نه ؟

هنوزم تو شبهات اگه ماه و داری / من او ماه و دادم به تو یادگاری .

شبانه

مرا

             تو

                       بی سببی

                                              نیستی

                                                            به راستی

                                                                           صلت کدام قصیده ای

                                                                                                           ای غزل؟

ستاره باران جواب کدام سوالی

                                                       به آفتاب

                                                                           از دریچه تاریک؟

کلام از نگاه تو شکل می بندد

                                                         خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!

پس پشت مردمکانت

                                 فریاد کدام زندانی است

                                                                   که آزادی را

                                                                                 به لبان برآماسیده

                                                                                        گل سرخی پرتاب می کند؟

ورنه

                       این ستاره بازی

                                                  حاشا

                                                                   چیزی بدهکار آفتاب نیست

نگاه از صدای تو ایمن می شود

                                چه مومنانه نام مرا آواز می کنی

              و دلت

                                 کبوتر آتشی است

                                                                  در خون تپیده

                                                                                             به بام تلخ

با این همه

                                   چه بالا

                                                                    چه بلند

                                                                                                 پرواز می کنی؟!

" زنده باد نام و یاد احمد شاملوی عزیز"

پرنده آبی

یه دوست به نام " پرنده آبی " این شعر رو برام نوشته بود و خواسته بود که اون رو به نظرخواهی بذارم. پس لطفاْ نظرتونو براش بنویسید.

این صدای یک دل دیوانه است                             این سرود قلب یک آواره است
این همه سودا و بی پرواگری                               از خصوصیات یک پروانه است