و دست به دست حسرتی

                                                 نشسته در درون خاطرات تلخ

                                                                                            داده ام...

کنار من عقاب خسته ای خموش

                                           نشسته و

                                              مرا به جنگ بی صدای لحظه ها

                                                                                  میهمان می کند...

چه خسته ام!

                   چه خسته ام...

                                       شکسته ام...

دو بال باز روی سر

                           و من به قطره های سرخ اشک

                                                                        نشسته ام...

چه خسته ام... شکسته ام!

                         پنجره باز است

                                             و باران صورتم را خیس می کند...

روی صندلی نشسته ام

                         فنجان چای در دستم

                                             و اشک صورتم را خیس می کند...

دراز می کشم روی تخت

                         دستها زیر سر

                                            و چه معصومانه تنهایی صورتم را خیس می کند...        

سردم شده. خستمه. عزیزترین بهونه زندگیم منو تنها گذاشته و رفته... صورتمو تو آینه نگاه می کنم. انگار چند سال پیرتر شدم. پلکهام قرمز شدن و چشمام خیس خیسن. یه صدا حواسمو پرت می کنه... خوب گوش میدم. انگار یکی داره با فریاد میگه " نیست تنهاتر ز تنهایی او " ... بغض گلومو فشار میده و آب خنک از بازوهام تا نوک انگشتامو قلقلک میده. دستامو جلوم می گیرمو میگم " به نام او که تنهاترین تنهایان است..."

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

                                                              تنهاتر از تنهایی من عالمی نیست ...